راستش را بخواهيد هر تقليدي خطرناك است.((برتراند راسل))

گرچه تقليد محض هميشه مردود است، از آشنايي با نثر خوب، ثمره ي بسياري به دست مي آيد؛ به ويژه در پروراندن زيبايي وزن نثر.((برتراند راسل))

انگيزه هايي كه مردمان را به فلسفه كشانده گوناگون است. با حرمت ترين انگيزه ها ميل به شناختن جهان بوده است.((برتراند راسل))

فلسفه بايد خطاپذيري ذهن بشر را به ما بفهماند.((برتراند راسل))

ما متوجه خواهيم شد كه محكمترين و تعصب آميزترين باورهاي ما آنهايي هستند كه كمترين دليل ها براي درستي شان در دست است.((برتراند راسل))

اگر آدمي آنقدر به غذا بي اعتنا باشد كه زرد و ناتوان شود، ما نبايد او را تحسين كنيم؛ اما مردي كه از آگاهي به نيازهاي خويش به مرحله ي همدردي با گرسنگان رسيده باشد سزاوار تحسين ما خواهد بود.((برتراند راسل))

فلسفه نبايد از زندگاني شخصي بكاهد، بلكه بايد بر آن بيفزايد.((برتراند راسل))

اگر اميد و آرزوي شما منحصر به خودتان يا كشورتان يا طبقه تان يا پيروان باورتان باشد خواهيد ديد كه به موازات لطف و مهر و محبت شما عواطف خصمانه وجود دارد.((برتراند راسل))

مردم متوحش مردم سخت گيرند.((برتراند راسل))

انساني كه اميد و آرزويش از حدود زندگاني شخصي فراتر رفته باشد مانند انساني كه آرزوهايش محدود باشد در معرض ترس نيست.((برتراند راسل))

جوهر عرفان چيزي نيست جز گونه اي قوت و عمق احساس نسبت به باورهايي كه انسان درباره ي جهان دارد.((برتراند راسل))

اگر بنا باشد كه جهان از فاجعه هايي كه آن را تهديد مي كنند جان به در برد مردمان بايد بياموزند كه دامنه ي همدردي شان را گسترده تر سازند.((برتراند راسل))

همكاري جهان با فن و صنعتي كه ما امروز داريم مي تواند فقر را از ميان بردارد و مي تواند مرتبه اي از سعادت و رفاه را براي همه ي نوع بشر فراهم كند كه بشر هرگز به خود نديده است.((برتراند راسل))

دلايل اين ناتواني مسخره و اندوهبار در اينكه چنان رفتار كنيم كه منافع همگان حكم مي كند، در امور خارجي نيست، بلكه در طبيعت عاطفي خود ماست.((برتراند راسل))

كمتر رخ مي دهد كه ترس، عمل عاقلانه اي را باعث شود و بيشتر منجر به عملي مي شود كه آن خطري را كه ترس از آن برخاسته افزايش مي دهد.((برتراند راسل))

آرمانهاي ما فقط با درآميختن با جهان به ثمر مي رسند و چون از جهان جدا شوند عقيم مي مانند. اما آرماني كه از حقيقت بترسد يا از پيش بخواهد كه جهان موافق خواهشهاي او باشد توانايي اين آميزش را ندارد.((برتراند راسل))

بينش نسنجيده و نيازموده براي فراهم آمدن حقيقت كافي نيست، هر چند كه بسياري از مهمترين حقايق نخست به اين صورت تجلي كرده اند.((برتراند راسل))

كساني كه عقلشان ضعيف است حاضر نيستند اين را در مورد خودشان بپذيرند؛ هر چند همه اين را در مورد ديگران مي پذيرند.((برتراند راسل))

در هر لحظه، يك چيز يگانه و تازه نهفته است.((برتراند راسل))

خواندن آثار فلان نويسنده تنها با هدف رد كردن سخنان او، راه شناخت آن نويسنده نيست. خواندن كتاب طبيعت نيز با اين باور كه سراسر اين كتاب خرافات است به همان ترتيب، راه شناخت طبيعت نيست.((برتراند راسل))

اگر خوب زندگي كني به حتم شاد نمي شوي، اما اگر شاد باشي خوب زندگي خواهي كرد.((برتراند راسل))

بذر انديشه و فكر بپاش، عمل و نتيجه درو كن.((برتراند راسل))

گرفتاري اين دنيا از اين است كه نادان از كار خود اطمينان دارد و دانا از كار خود مطمئن نيست.((برتراند راسل))

راز شادماني در اين است: بگذاريد دلبستگي‌هاي شما تا حد امكان گسترده باشند. بگذاريد واكنش‌هايتان نسبت به چيزها و اشخاصي كه به آنها دلبستگي داريد، به جاي دشمنانه بودن، تا حد امكان دوستانه باشد.((برتراند راسل))

زندگي كردن بدون برخي از چيزهايي كه مي‌خواهيد، بخش ضروري شادماني است.((برتراند راسل))

كسي كه اميدي را وسيله كسب درآمد خود قرار دهد، ممكن است از گرسنگي بميرد.((بنجامين فرانكلين))

مردم بينوا و تيره بخت، درماني جز اميد ندارند.((ويليام شكسپير))

هركس در جهان آرزويي دارد : يكي مال مي خواهد، يكي افتخار و يكي زيبايي. اما به نظر من، يك دوست حقيقي از تمام اينها بهتر است.((؟))

اميد سرابي است كه اگر ناپديد شود همه از تشنگي خواهيم سوخت.((محمدحجازي))

آرزو كردن شرط نيست، شرط تحقق آرزو است.((لئوناردو داوينچي))

همواره به ياد داشته باشيم كه هرگز ناگزير نيستيم كارهاي بزرگ انجام دهيم و چَم و مفهوم و هدفي بسيار بزرگ، آرماني و آسماني را در زندگي خود بيافرينيم.((آنتوني رابينز))

زندگي بايد بي‌اندازه سرشار از زمان‌هاي اشتياق باشد كه بدان اعتبار مي‌بخشد و آن را داراي ارزش زيستن مي‌كند، وگرنه، آرزوي مرگ براي كساني كه مي‌خواهند با دردي پايان‌ناپذير يا بيزاري زنده بمانند، چَم پيدا مي‌كند.((كولين ويلسون))

اميد و روياي يك مرد عمل اين است كه در زمانهاي بي نهايت دشوار و در موارد پيچيده و سخت، نسبت به ادراك حيواني و هوش فطري خويش اطمينان خاطر كامل به دست آورد.((آندره موروا))

انسان آرزومند جهاني است كه در آن خير و شر آشكارا تشخيص دادني باشند، زيرا در او تمايل ذاتي و سركش داوري كردن پيش از فهميدن، وجود دارد.((ميلان كوندرا))

من با تمام وجود آرزو دارم كه در آسمان نيز بتوانم به نقاشي خود ادامه بدهم.((كوروت))

زيبايي، آخرين پيروزي انساني است كه ديگر اميدي ندارد.((ميلان كوندرا))

رمان نويس اهميت زيادي براي ايده هاي خود قايل نيست. او يك كاشف است كه كورمالانه مي كوشد تا جنبه ي ناشناخته اي از وجود را آشكار كند. رمان نويس مسحور [ =شيفته] راي و آواي خود نيست، بلكه مسحور شكلي است كه دنبال مي كند و تنها شكل هايي كه به خواست هاي رويايش پاسخ مي دهد، جزيي از اثر او هستند.((ميلان كوندرا))

به آينده دل مبند، هر چند نويدبخش! بگذار تا گذشته ي معدوم نعش خود را به خاك سپارد! كار كن، كار در زمان حال كه نقد است؛ با دل اميدوار و توكل به كردگار!((هنري وادزورث لانگ‌فلو))

چه شكوهي دارد اين جهان، در چشم كسي كه با دلي آرزومند در زير آسمان پر جبروت و درخشان به پيش مي رود.((هنري وادزورث لانگ‌فلو))

انسان ايده‌آل مذهبي و خداگونه، كسي است كه به بهترين وجهي، ارزش‌هاي بودن "خداگونه" را در خود بارز مي‌سازد، يا دست كم، آرزومند رسيدن به آنهاست.((آبراهام مازلو))

آرزوي ما شبيه بيچاره ي تنگدستي است كه فكر مي كند در آسمان، زمين وجود دارد.((فرناندو پسوا))

آرزوي هر روان ناب است كه كل زندگي را طي كند، تجربه هايي درباره ي همه ي چيزها، همه ي نواحي و همه ي احساس طي شده گرد آورد و چون چنين چيزي غيرممكن است، زندگي فقط به گونه ي ذهني مي تواند به طور كامل طي شود.((فرناندو پسوا))

من آنچه را كه آرزو نمي كنم، آرزو مي كنم و از آن چيزي دوري مي گزينم كه ندارم. من نه مي توانم هيچ باشم و نه همه چيز؛ من پل گذر ميان آني كه ندارم و آني كه نمي خواهم، هستم.((فرناندو پسوا))

اميد براي كساني وجود دارد كه از آرزو برخوردارند و عشق براي كساني وجود دارد كه برايشان دادن به معناي گرفتن است.((فرناندو پسوا))

شعر، بيان آرمان با احساس به زبان ديگر است كه هيچ كس به كار مي بندد، چرا كه هيچ كس به مانند شعر لب به سخن نمي گشايد.((فرناندو پسوا))

آنچه والا بودن يك فرد را ثابت مي كند، كرده هاي او نيست چون بيخ و بن آنها روشن نيست و معاني گوناگوني دارند؛ والايي در ايمان به هدف و آرمان است.((نيچه))

آن كس كه به آرمان خويش دست يابد، از آن نيز فراتر خواهد رفت.((نيچه))

اي فايده باوران، حتي شما نيز هر فايده اي را به مثابه ارابه خواست خويش دوست مي داريد. آيا شما نيز از سر و صداي چرخهاي آن ناراحت نيستيد؟((نيچه))

اگر روزي تصميم بگيريم گوش را حتما بر بهترين استدلالها ببنديم، نشانه اي از شخصيتي قوي را در وجود خويش داريم، يعني خواست گاه و بي گاه حماقت.((نيچه))

اصولاً حالتها، رفتار و شور و شوق فلاسفه هميشه فريبنده ترين عنصر انديشه آنها بوده است.((نيچه))

از ميان دو سخنور، تنها آن كس كه عنان اختيار به دست شور و شوق مي دهد مي تواند براستي منطق آرماني خويش را به كرسي بنشاند.((نيچه))

خواستن تنها، مكانيزمي آنقدر رايج است كه تقريباً از نظر پوشيده مي ماند.((نيچه))

فريبكارانه ترين روش در تباه كردن يك آرمان اين است كه از آن با دلايل سفسطه آميز به عمد حمايت كنيد.((نيچه))

آنك يك حسود؛ براي او آرزو نكنيد كه بچه دار شود. او حتي نسبت به بچه ها حسادت خواهد كرد، زيرا ديگر نمي تواند مانند آنها شود.((نيچه))

او به آرماني كه ضعف آن مشهود است هنوز با سماجت پايبند است... و اين امر را وفاداري مي نامد.((نيچه))

چه چيز موجب قهرماني است؟ همزمان به استقبال بزرگترين رنج و بزرگترين اميد خود رفتن.((نيچه))

عشق شايد طبيعي ترين و خودجوش ترين تجلي خودخواهي انسان باشد. اين برداشت عاميانه بايد توسط كساني انجام شده باشد كه كامروا نشده و چيزي جز اشتياق در تملك خود نداشته اند؛ اين عده احتمالاً هميشه زياد بوده اند.((نيچه))

در گذشته انسان مي خواست شهرت پيدا كند، اما امروز اين كار ديگر كافي نيست، زيرا بازار بيش از حد گسترده شده است.((نيچه))

قاطعيت قضاوت اخلاقي شما مي تواند به طور دقيق، دليلي بر ضعف شخصيت شما يا فقدان فرديت شما باشد. "نيروي اخلاقي" شما ممكن است ريشه در كله شقي شما يا در ناتواني شما در تدوين آرمانهايي جديد داشته باشد.((نيچه))

"خواست حقيقت" به معناي "خواست فريب نخوردن" نيست، بلكه الزاماً به معناي "خواست فريب ندادن ديگران و فريب ندادن خويشتن" است؛ چيزي كه ما را به قلمرو اخلاق مي كشاند.((نيچه))

خواست چيرگي بر حسي عاطفي در نهايت خود خواسته يك يا چند حس عاطفي ديگر است.((نيچه))

مرد و زن در باب يكديگر اشتباه مي كنند و در نتيجه به خويشتن احترام مي گذارند و عشق مي ورزند (يا درست تر آن است كه بگوييم به آرمان خويش عشق مي ورزند). از اين رو، مرد به دنبال زني آرام است، اما زن درست بسان گربه اي كه خوب حفظ ظاهر آرام را تمرين كرده است، بس ناآرام است.((نيچه))

آن كس كه نتواند راه دستيابي به آرمان خويش را بيابد، راحت تر و گستاخانه تر از كسي زندگي مي كند كه آرماني ندارد.((نيچه))

آنچه را زماني بد مي دانيم، معمولا پس مانده امري نابهنگام است كه زماني آن را نيك مي دانسته ايم؛ نياكان آرماني كهن.((نيچه))

دوري از صدمه، زورگويي، چپاول متقابل و همسويي خواست هاي خود با ديگران ممكن است در مفهوم كلي بين افراد بدل به رسمي نيكو شود، به شرط آنكه شرايط آن فراهم باشد.((نيچه))

چه چيز موجب قهرماني است؟ همزمان به استقبال بزرگترين رنج و بزرگترين اميد خود رفتن.((نيچه))

عشق شايد طبيعي ترين و خودجوش ترين تجلي خودخواهي انسان باشد. اين برداشت عاميانه بايد توسط كساني انجام شده باشد كه كامروا نشده و چيزي جز اشتياق در تملك خود نداشته اند؛ اين عده احتمالاً هميشه زياد بوده اند.((نيچه))

در گذشته انسان مي خواست شهرت پيدا كند، اما امروز اين كار ديگر كافي نيست، زيرا بازار بيش از حد گسترده شده است.((نيچه))

قاطعيت قضاوت اخلاقي شما مي تواند به طور دقيق، دليلي بر ضعف شخصيت شما يا فقدان فرديت شما باشد. "نيروي اخلاقي" شما ممكن است ريشه در كله شقي شما يا در ناتواني شما در تدوين آرمانهايي جديد داشته باشد.((نيچه))

"خواست حقيقت" به معناي "خواست فريب نخوردن" نيست، بلكه الزاماً به معناي "خواست فريب ندادن ديگران و فريب ندادن خويشتن" است؛ چيزي كه ما را به قلمرو اخلاق مي كشاند.((نيچه))

خواست چيرگي بر حسي عاطفي در نهايت خود خواسته يك يا چند حس عاطفي ديگر است.((نيچه))

مرد و زن در باب يكديگر اشتباه مي كنند و در نتيجه به خويشتن احترام مي گذارند و عشق مي ورزند (يا درست تر آن است كه بگوييم به آرمان خويش عشق مي ورزند). از اين رو، مرد به دنبال زني آرام است، اما زن درست بسان گربه اي كه خوب حفظ ظاهر آرام را تمرين كرده است، بس ناآرام است.((نيچه))

آن كس كه نتواند راه دستيابي به آرمان خويش را بيابد، راحت تر و گستاخانه تر از كسي زندگي مي كند كه آرماني ندارد.((نيچه))

آنچه را زماني بد مي دانيم، معمولا پس مانده امري نابهنگام است كه زماني آن را نيك مي دانسته ايم؛ نياكان آرماني كهن.((نيچه))

دوري از صدمه، زورگويي، چپاول متقابل و همسويي خواست هاي خود با ديگران ممكن است در مفهوم كلي بين افراد بدل به رسمي نيكو شود، به شرط آنكه شرايط آن فراهم باشد.((نيچه))

فلسفه همان خواست قدرت است؛ همان خواست علت نخستين.((نيچه))

حرف كساني كه مي گويند عشق به دور از خودخواهي است خنده دار است؛ زيرا همه چيز طبق خواست قدرت ما است.((نيچه))

اختلاف طبقاتي از ضرورتهاي جامعه است، چون عامل اشتياق به پرورش حالت هاي والاتر، كمياب تر، دورتر و عامل چيرگي بر نفس مي شود.((نيچه))

اجحاف نكردن و آسيب نرساندن به ديگران براي رسيدن به برابري، ريشه و بنياد جامعه است، اما اين خواست نفي زندگي است؛ چون زندگي بهره كشيدن از ديگران است كه ناتوان ترند.((نيچه))

كمابيش هر چيزي كه وجود دارد در معرض نابودي است؛ زندگي، خود چيزي جز ستيزه و جدال ارزشها و مبارزه براي نابودي انديشه ها و آرمانها نيست.((نيچه))

آرزو كردن چه قدر فرحبخش است، اما وقتي به آرزوي خود رسيديم، شادي از درون ما رخت برمي بندد.((نيچه))

ارزشها و تغييرات آن به افزايش قدرت كساني كه ارزشها را مقرر مي دارند؛ مربوط مي شوند. ميزان ناباوري؛ ميزان آزادي انديشه ي مجاز بياني از افزايش قدرت است. هيچ انگاري، آرماني متعلق به بالاترين درجه ي قدرتمندي روح است و سرشارترين زندگي، گاهي ويرانگر و گاهي ريشخند آميز.((نيچه))

آن كس كه نداند خواست خويش را در چيزها چگونه بگمارد؛ دست كم معنايي بر آن خواهد افزود ... و از آن، اين پندار زاده مي شود كه گاهي در آن خواست بنياد باوري بوده است.((نيچه))

بينوايان دارويي جز اميد ندارند.((نيچه))

اگر ما "بي دل و جان" هستيم؛ دست كم نسبت به زندگي چنين نيستيم؛ بلكه اكنون با همه ي انواع "تمنيات" روبروييم. با خشمي ريشخندآميز در آنچه "آرمانها" مي ناميم، در حال غور و تامل هستيم. ما خويش را خوار مي شماريم تنها از آن رو كه لحظه هايي وجود دارند كه نمي توانيم آن انگيزش نامربوطي را كه "آرمانگرايي" نام دارد، مهار كنيم. تاثير نازپروردگي بيش از اندازه، نيرومندتر از خشم فرد بي دل و جان است.((نيچه))

آگاهي، نخستين گام براي فراهم آوردن زمينه ي دگرگوني هايي است كه آرزو داريد در خودتان به وجود آوريد.((شري كارتر اسكات))

ترس ها را به كنار بگذاريد تا درس دليري را بياموزيد وزندگي تان را به گونه اي كه آرزو داريد، بيافرينيد.((شري كارتر اسكات))

تنها راه دستيابي به نيك بختي درازمدت آن است كه بر مبناي بزرگترين آرمانهاي خود زندگي كنيم، يعني هدف راستين خود را بشناسيم و بر پايه ي آن به كنش بپردازيم.((آنتوني رابينز))

اگر به ديگران، قوانين خود را نگوييد، نبايد اميد داشته باشيد كه آنان بر پايه ي قوانين شما رفتار كنند.((آنتوني رابينز))

اگر نخواهيد دست كم، برخي از قوانين ديگران را بپذيريد و پاس بداريد، نبايد اميدوار باشيد كه ديگران، بر پايه ي قوانين شما رفتار كنند.((آنتوني رابينز))

آرزو ريشه حيات ماست. اگرچه اين ريشه بتدريج حيات ما را مي سوزاند، اما همين ريشه مايه زندگي است.((نيچه))

هيچ انگاري، آرماني متعلق به بالاترين درجه قدرتمندي روح است و سرشارترين زندگي، گاهي ويرانگر و گاهي ريشخندآميز است.((نيچه))

تجربه نشان داده است شوق و حرارت مدير بيش از شايستگي او مؤثر بوده است.((؟))

بگذاريد هر كس بر مبناي باور، فكر، آرزو، مطالعه و دانسته هاي خود قضاوت كند، نه اينكه شخص طوطي صفت گفته ديگران را بازگو كند.((ديل كارنگي))

به ياد آوريد كه طرف شما صد برابر بيشتر به فكر گمانها و آرزوهاي خود مي باشد تا انديشه و گمانهاي شما.((ديل كارنگي))

نفسي كه پيراسته و آراسته نباشد، خواهي نخواهي از ويژگي ميانه‌روي هم بي‌بهره است.((افلاطون))

چه سزاوار است كه آدمي در آميزش با صاحبان جمال، خود را نيز به زيبايي و آراستگي بيارايد.((افلاطون))

انجام هر نوع خدمت و تحمل هر گونه سختي و مذلت را به راه معشوق، ننگ عاشق نشماريم، بلكه آن را از افتخاراتش دانيم و مايه آراستگي و برازندگي او شناسيم.((افلاطون))

بخشنده ي نيكخوي آن كسي است كه جانش را به بخشش آراسته گرداند. به دور از جوانمردي است كه بخشنده بر آن كسي كه چيزي به او داده يا خيري رسانده منت نهد.((بزرگمهر))

تمام سرمايه هاي خود را يك جا جمع كنيد، همه استعدادهاي خود را گرد آوريد، تمام نيروهاي خود را آرايش دهيد و همه توانايي هاي خود را براي تسلط روي حداقل يك زمينه كاري متمركز كنيد.((جان هاگاي))

نهالهاي درختان بارور را كنار هم با نظم كامل در خاك بنشانيد، زيرا تنها آن كشتزاري از رحمت يزداني بهره خواهد برد كه منظم و آراسته باشد.((گوته))

زينت خانه به دوستاني است كه در آنجا تردد مي كنند.((رالف والدو امرسون))

هيچ گاه در زندگي نمي توانيد محبتي بهتر، بي پيرايه تر و حقيقي تر از محبت مادر خود بيابيد.((اونوره دو بالزاك))

اگر نتوانيم به خاندان خويش آرايشي سامان يافته دهيم، هميشه در خانه ايي بي حصار زندگي مي كنيم.((ارد بزرگ))

هيچ گنجي به از هنر نيست و هيچ هنري بزرگوارتر از دانش نيست و هيچ پيرايه اي بهتر از شرم نيست و هيچ دشمني بدتر از خوي بد نيست.((سقراط))

حقيقت گفت مرا برهنه بگذاريد و پيرايه بر من مبنديد، زيرا من هيچگاه از برهنگي خود شرمسار نيستم.((اعتصام الملك))

براي نادان پيرايه اي سزاوارتر و زيباتر از خاموشي نيست.((بزرگمهر))

انسان بايد از هر نظر چه ظاهر و چه باطن، زيبا و آراسته باشد.((آنتوان چخوف))

نشستن بر تخت و غذا خوردن روي ميز، عادت قديم ايرانيان بوده است. زيرا از لفظ ميزبان برمي آيد كه ايرانيان جايي را منحصر به سرير ( تخت آراسته) و سفره را [ منحصر ] به ميز مي دانستند؛ اينكه روي زمين بنشيند و بخورند، عادتي است كه از اقوام عربيه در ميان ايشان شايع شده است.((آينه سكندري))

فروتني زينت علم و كمال و جاه و جلال است. اهل هنر اگر فروتن باشند، هنر آنان بهتر جلوه مي كند؛ همان طور كه سايه عكس آن را برجسته و نمودار مي كند، فروتني نيز هنر را آشكار مي سازد.((؟))

حجب و حيا نه تنها آرايش است، بلكه نگهبان دانش است.((توماس اديسون))

دوستان، زينت بخش خانه‌ي ما هستند.((رالف والدو امرسون))

لغزش انسان همواره تدريجي است. بديها در وجود ما، پاي حاضر آماده و نامرئي دارند. حتي كساني از ما با ظاهر پاك و آراسته، چنين ويژگي هايي دارند.((ويكتور هوگو))

عشق، پارچه ي گلدوزي شده اي است كه طبيعت، آن را آراسته و تخيل، نقش و نگار آن را ترسيم كرده است.((فرانسوا ولتر))

زمان، آن گونه آراسته نيست كه مي پنداريم.((كريستين بوبن))

هرچه در زندگي به تجربه درآورده‌ايم، هر تماسي كه در زندگي برقرار كرده‌ايم، تيشه‌اي بوده در كار تراشيدن پيكره‌ي زندگي‌مان، قابي براي شكل‌پذيري، پيرايش و سرشتن آن؛ ما بخشي هستيم از آنچه ديده‌ايم.((اُرسِن سوِت ماردن))

جواني، دوراني از زندگي‌ست كه بايد خود را وقف گسترش زيبايي درون كنيد؛ ارزش و آراستگي راستين نمي‌تواند از ظاهر شما سرچشمه بگيرد.((كيم وو چونگ))

آراستگي ظاهري، سبُك سري‌ست، ولي آراستگي راستين كه از باطن شما سرچشمه مي‌گيرد، بلندپايه و ارزشمند است و آراستگي اين چنيني، پايدار و جاودانه است.((كيم وو چونگ))

به راستي، مردم به آناني كه با ظاهري آراسته، ولي بدون توانايي، زندگي مي‌كنند، باور ندارند.((كيم وو چونگ))

پاكدامني زينت فقر است و سپاسگزاري زينت توانگري.((امام علي (ع)))

براي به دست آوردن عزت و فخر دنيا به رقابت ناشايست نپردازيد و به زينت و نعمت‌هاي دنيا دل خوش نكنيد، و از دشواري‌ها و سختي‌هايش شيون به راه نيندازيد، زيرا عزّت و فخر دنيا رو به انقطاع و زينت و نعمت‌هايش رو به زوال، و دشواري‌ها و سختي‌هاي آن رو به فنا و نابودي است.((امام علي (ع)))

لشكريان با اذن خداوندي نگهبانان رعيّت، و موجب افتخار و زينت زمامداران و عزت دين و طرق ايجاد امنيت در جامعه مي‌باشند، و براي رعيّت، استقرار و اسقامتي نيست، جز با لشكريان.((امام علي (ع)))

پاكدامني، زينت فقر است و شُكر زينتِ توانگري.((امام علي (ع)))

دوستي نيكان با نيكان ثوابي است براي نيكان و دوستي بدان با نيكان فضيلتي است براي نيكان و دشمني بدان با نيكان زينتي است براي نيكان و دشمني نيكان با بدان خواري است براي بدان.((امام جعفر صادق (ع)))

بدترين مصاحبان تو كسي است كه معصيت خدا را در نظر تو زينت مي‌دهد.((امام علي (ع)))

زينت دهيد مجالس خود را به ذكر فضايل علي بن ابيطالب (ع) كه در او هفتاد خصلت از خصلت‌هاي پيغمبران هست.((حضرت محمد (ص)))

با بخيل كه مانع مي‌شود تو را از رسيدن به غايت مقصود خود مشورت مكن، با كسي كه حرص دنيا داشته باشد كه زينت مي‌دهد براي تو هر رأي را كه بدتر است مشورت مكن.((حضرت محمد (ص)))

چهارپا نگاه داريد كه زينت شماست و كارهاي شما به آن ساخته مي‌شود و روزيش بر خداست.((امام جعفر صادق (ع)))

مصاحبت و رفاقت كن با كسي كه تو به او زينت يابي و مصاحبت مكن با كسي كه او به تو زينت يابد يعني تو كسب علم و كمالات از او تواني نمود.((امام جعفر صادق (ع)))

هر كه قرآن را بياموزد سپس بعد از آن حرامي بخورد يا محبّت دنيا و زينت دنيا را بر عمل كردن به قرآن اختيار كند مستوجب غضب الهي گردد مگر آنكه توبه كند و اگر بي‌توبه بميرد قرآن با او خصمي كند.((حضرت محمد (ص)))

حق تعالي زينت و اظهار نعمت را دوست مي‌دارد و ترك زينت و اظهار بدحالي را دشمن مي‌دارد و دوست مي‌دارد كه اثر نعمت را در بنده‌ي خود ببيند به اين‌كه جامه‌ي خود را خوشبو دارد و خانه را نيكو دارد و ساحت‌هاي خانه را بروبد.((امام جعفر صادق (ع)))

جامه‌هاي نفيس بپوش و زينت كن كه خدا نيكوست و نيكو را دوست دارد، اما بايد كه از حلال باشد.((امام علي (ع)))

فقر نزد مردم موجب خواري است (ولي) نزد خداوند در روز قيامت (نوعي) زينت است. (كه چون در دنيا سختي كشيده است در آن جا به آسايش ابدي مي¬رسد.)((حضرت محمد (ص)))

براي هر چيزي زينتي هست و زينت قرآن، صداي نيكوست.((حضرت محمد (ص)))

از رنگ قرمز بپرهيزيد زيرا قرمز، محبوب‌ترين زينت نزد شيطان است. (درباره‌ي اين حديث قبلاً توضيح داديم.)((حضرت محمد (ص)))

مهرباني در چيزي نمي¬آيد مگر اين كه آن را زينت مي¬دهد و از چيزي جدا نمي¬شود، مگر اين كه آن را خوار مي¬كند.((حضرت محمد (ص)))

مدارا كردن (با ديگران) بر تو لازم است زيرا مدارا كردن در هيچ چيزي وجود ندارد، مگر اين كه آن را زينت مي¬دهد و از هيچ چيزي جدا نمي-شود، مگر اين كه آن را ذليل مي¬كند.((حضرت محمد (ص)))

‌از هيچ فتنه‌اي بيشتر از زنان و شراب بر امّت خودم نمي‌ترسم. (مردان بي‌اراده و سست ايمان به وسيله‌ي زنان آرايش كننده به گمراهي كشيده مي‌شوند.)((حضرت محمد (ص)))

سرخي، ‌(رنگ) ‌زينت شيطان است.((حضرت محمد (ص)))

عفت زينت زنان است.((حضرت محمد (ص)))

حياء‌، زينت، ترس (از خدا و نگهداري نفس از گناه) بزرگي و صبر، بهترين وسيله (براي رسيدن به مراد) و انتظار گشايش كارها از طرف خداوند عزيز و بزرگ عبادت است.((حضرت محمد (ص)))

‌سكوت، ‌(شخص) عالم را زينت مي‌دهد و براي (انسان) جاهل، پرده‌اي (بر جهل او) ‌مي‌باشد.((حضرت محمد (ص)))

لباس‌هاي خود را بشوييد و موهاي خود را برگيريد ‌(نگذاريد زياد بلند شود) و مسواك بزنيد و آراسته شويد و (خود را) نظافت كنيد. زيرا (قوم) بني اسرائيل اين كار را انجام نمي دادند پس در نتيجه زنان‌شان زنا دادند.((حضرت محمد (ص)))

نيكي و خوبي به زيبايي لباس و (آراستگي) ظاهر نيست بلكه خوبي (عبارت است از) آرامش و سنگيني.((حضرت محمد (ص)))

حكايت زني كه دامن‌كشان، زينت خود را به غير از شوهرش (نشان مي‌دهد) مانند تاريكي در روز قيامت است كه هيچ نوري ندارد.((حضرت محمد (ص)))

اگر زنان نبودند (كه خود را زينت كرده و مردان را به كارهاي زشت ترغيب مي‌كنند) خداوند آن‌گونه كه شايسته‌ي پرستش او بود، عبادت مي‌شد.((حضرت محمد (ص)))

كسي كه شوق (رسيدن به) بزرگي آخرت را دارد، (بايد) زينت دنيا را رها كند.((‌‌حضرت محمد (ص) ‌))

هرگز عمل گروهي بد نمي‌شود مگر اين كه مساجد خود را زينت مي‌دهند. (افرادي هستند كه به ظاهر دين چسبيده و باطن آن را فراموش مي‌كنند مثل اين كه حقيقت اسلام را نفهميده ولي به دنبال زينت مساجد مي‌روند.)((حضرت محمد (ص)))